Alt Tarafı Dünyanın Sonu (2016) İzle

sabah akşam xavier diye arkadaşlarını boğan benim için bu film 'ah be xavi'm olmuş mu bu kadroyla bu film' dedirtti, bunun hüznünü yaşıyorum. Matthias and maxime filmini izlediğimde de lan sana nolmuş nasıl bi film bu dedim ama en azından orada kendisini görme şerefine erişmiştim bu film beni üzdü. kötü yorumlarını, balon film denilen eleştirileri zaten biliyordum önyargılı başladım ama yine de olmadı. her sen neden geldin dediklerinde ki ya da ne kadar zamanın var denildiğinde oluşan gerginlik hafif dinç tuttu beni. louise üzüldüm epeyeski sevgilisini kaybetmenin acısı mıydı yoksa kendisini de kaybedeceğinin korkusu muydu bilemem ama bi tık üzüldüm. nitekim vincent abimizin masadan zorla kaldırıp çekiştirmesi, garip bi utanç hissi de doğurdu ben de. gerilim iyiydi ama bu net bir eleştiridir ki yersiz yükselişler vardı. kendimden ya da genel olarak aile yapılarından örnekler bulayım diye zorladım, (bir abiyi daha fazla seven kız kardeş, az sevilen abi ve mesafeli olan fakat daima ilgi gören kardeş) buldum bazı şeyler ama saçma yükselişlerdi filmin havasına giremedim. tom a la farme filmi de gayet yerilmiş filmlerindendir ama misler gibi izlerim sürekli neyse sağlık olsun be kuzum

Oyunculuk çok güzel ama konu o kadar sığ ki saçma uzun diyaloglar nedensiz gerginlikler ve bitince ne yani bu mu dedim.. Kadroya yazık olmuş sevdiğim oyuncular

Filmin oyuncularını görünce konusunu bile okumadan filme başladım. Hiçbir saniyesinde sıkılmadan izledim. [spoiler] antoine, louisi masadan kaldırdığı anda nedense ağlamaya başladım. Suzannenin ağlayışı ağlamamı daha da körükledi. [/spoiler]

Gecenin, bu yılın hatta son birkaç yılın izlediğim en müthiş filmlerinden biri Juste la fin du Monde. Ne söylesem yetersiz kalacak derinlikte, izleyeni parça parça edecek kurgusuyla, muhteşem oyuncu performansları ve bir an bile düşmeyen gerilimiyle sarsıcı bir yapım. Biri diyaloglar ve görünen kurgu diğeri milyonlarca şey söyleyen bakışlar, jest ve mimiklerle adeta birbirine paralel iki film. Bir yönetmenin oyuncuları konuşturmadan seyirciye bu kadar çok şey anlatabildiği çok nadir filmlerden. Karakterlerin her biri özenle kurgulanmış, oyuncular canlandırdıkları karakterlerle adeta bütünleşmiş. Her bir oyuncu o kadar içten ve doğal ve oyuncu seçimleri o kadar isabetli ki. Topu topu beş tane karakter olmasına ve tamamı neredeyse tek mekanda geçmesine rağmen bir an bile düşmeyen bir enerjisi var filmin. Öyle ki o evde, o masa başında, o odada, o arabada onlarla berabermiş gibi hissediyor öfkeyi, kırgınlığı, özlemi, sitemi ta içinizde hissediyorsunuz. Daha 28 yaşındaki bir yönetmenden böyle derinlikli ve karakter oluşturmada böyle ustalık eseri bir film izlemek gerçekten geleceğe dair büyük heyecanlar yaratıyor insanda. Yüreğim parça parça oldu, milyonlarca şey sorguladım ve gerçekten çok beğendim.

Diyaloglar özenle yazılmış. Öleceğini ailesine açıklamaya çalışan karakterin çektiği sıkıntıları, iç gerilimlerini bize de hissettirmesi sinir ediyor ama sinema da bu zaten. 8/10

Ortalama bir durum draması. Kadrosu isim olarak gerçekten çok sağlam, ancak bu kadroya yüklenen oyunculuklar hafif kalmış. Filmin en çok sevdiğim yönü, anlatılmak istenen ancak aradan geçen olaylar, zaman ve bunun gibi sebeplerden ötürü o eski yakınlığı ve söz söyleme iktidarını yitirmiş bir aile üyesinin üzerinden günümüz aile yapıları hakkında güzel bir betimleme sunması oldu. Ne diyeceğini bilememek, ailen ile ne konuşacağını bilememek, nereden başlayacağını bilememek... Öz eleştiri yaptırmadı desem yalan olur. Kadroya bakarak seyir çıtanızı yükseltmeden izlenebilecek güzel bir dram. Sonlarında hüzünlendirmesi de cabası.

Uzun süredir ayrı kaldığı ailesinin yanına, yakında öleceğini açıklamak için geri dönen yazar Louisi konu alan film, oldukça ağır ilerliyor ve sadece diyaloglardan oluşuyor, herkesin sevmeyeceği tarzda ama bence kaliteli bir yapım olmuş.

Vincent Cassel'in hayatının rolünü oynadığına neredeyse emin olduğum usta işi bir Dolan resitaliydi.Uzun soluklu diyalog sahnelerden oluşan sade görünümünün ardında kareden kareye besleyip büyüttüğü bireysel kaybolmuşluğun hüzün dolu karmaşıklığını aile temeli kıvamına iyi oturtan yapısıyla nitelikli sinemanın bir sanat olduğu manifestosunu layıkıyla yerine getiren usta işi bir yapım.